Het verhaal van Zwaantje…

Zwaantje was een konijntje van 12 jaar. Een konijntje dat onlangs overleed in de ambulance. Haar baasje vond haar die dag in haar hok in de tuin, in een vreemde houding: liggend op haar zij, kopje naar achteren, en ze was stil en koud. Maar ze leefde nog wel, dus belde ze de dierenambulance en een dierenarts.

Onze aankomst was wat chaotisch, mevrouw mompelde dat ze niet mee zou gaan naar de dierenarts, en iets over de kinderen, en de tuin die gedaan werd, er zou straks aarde komen. Of zoiets. Dat zal je wel stom vinden, dat ik niet mee ga, zei ze tegen me, omdat ik wat verbaasde reageerde. Nee, ik vind niks stom, zei ik. Echt niet.

We regelden snel de noodzakelijke formaliteiten en gingen naar Zwaantje toe. Daar lag ze, meer dood dan levend, de grote dikke aasvliegen zoemden al om haar heen, zich verheugend op een feestmaal. Maar mooi niet, Zwaantje was voor mij. Ik zag meteen dat het vrijwel hopeloos was, en mevrouw ook, zag ik aan haar. Ik legde Zwaantje in een kattenkistje, ze was mager en slap, en nam haar mee de ambulance in. Om haar weer wat op temperatuur te laten komen legde ik een grote warme handdoek over haar heen en draaide de zuurstoffles open voor wat extra lucht. Mevrouw was meegelopen, tranen in haar ogen. Ik zei tegen haar dat ik de deur dicht ging doen, en ze bewoog met de deur mee om Zwaantje maar zo lang mogelijk te zien.

We vertrokken richting dierenarts en tijdens de rit leek Zwaantje goed te reageren op de zuurstof. Tot ze stopte met ademen… Ik prikte voorzichtig met een stukje papier in haar oog om te kijken of ze nog knipperde. Nee, niets. Ze was overleden. Ik was de zuurstoffles aan het dichtdraaien toen ik haar snuitje toch weer zag bewegen. Leefde ze dan nog?! Zuurstoffles weer open, en gelukkig waren we toen bij de dierenarts. Hij luisterde uitgebreid of hij nog een hartslag hoorde, maar nee. Het was definitief over, het leven van Zwaantje…

We hebben haar weer meegenomen en haar baasje op de hoogte gebracht van de situatie. Ze was inderdaad niet verbaasd over deze uitkomst, en vertelde ons dat ze heel blij was met de manier waarop we met haar en Zwaantje waren omgegaan, eerder die morgen. Als dank daarvoor wilde ze donateur worden van de dierenambulance.

Het was geen spectaculaire rit, de rit met Zwaantje. En het verhaal heeft ook geen goede afloop, ook geen foto’s dit keer. En toch is deze rit één van de antwoorden op de vraag waarom ik bij de dierenambulance wil werken.

Loes