Voor en door mensen

Uit ons magazine “Onderweg voor Dieren”

Niet bepaald een titel die je verwacht in een magazine over een dierenambulance. Dat ‘door mensen’ is al vaak belicht. Meer dan 100 vrijwilligers en een klein groepje vaste krachten waken dag en nacht over dierenwelzijn in Amsterdam. Duidelijk. Maar ‘voor mensen’…, het is toch een dierenambulance? Toch is een belangrijk gedeelte van ons werk echt vóór mensen. We bedoelen ermee dat het vaak gaat over een stukje voorlichting en informatie, naastenliefde, medeleven, emotionele ondersteuning, inlevingsvermogen en ‘er zijn’ voor onze medemens. Dit komt bijna bij elke rit voor, in allerlei vormen en maten.


ONZE OUDSTE STADSGENOTEN
Heel warm en mooi is ons contact met de senioren in de stad. Zij hebben vaak als maatje een hond, kat of papegaai. Die moet wel eens naar de dierenarts en dan wil het baasje graag mee.
De eigenaren willen meestal graag mee, ook al zijn ze slecht ter been. En dan samen naar de dierenarts en terug. Voorveel senioren is het een prettige onderneming en onderbreking van de dagelijkse sleur. Als de tijd het toelaat dan blijven we nog even voor een praatje. We zijn er toch, en eerlijk gezegd is het meestal heel erg gezellig en leuk.

HET OVERLEDEN HUISDIER
Een van onze moeilijkste taken is thuiskomen bij een eigenaar als er een huisdier is overleden. Soms bellen wij zelfs aan met het overleden dier, wanneer wij bijvoorbeeld na een ongeluk de eigenaren direct hebben kunnen traceren via de chip. Dan komt het schrikeffect er nog bovenop. En ja, wij zijn dan wel aan het werk als wij ons uniform dragen, toch went dit nooit echt. Het is een uitdaging om op zo’n moment met het verdriet van anderen om te gaan, de juiste woorden te zoeken of iets troostends zeggen. Voor het dier kun je niks meer doen, maar voor de baasjes nog wel. Het is emotioneel, maar ook heel bijzonder om zo intens met mensen bezig te zijn.

DE ONGELUKKEN
En dan is er het hoofdstuk ongelukken: de aangereden hond, de naar beneden gevallen kat of de gewonde hond na een bijtincident. Wij komen ter plaatste en de baasjes staan erbij. Soms rustig en redelijk. Soms niet.
Is de politie erbij? Is de veroorzaker gestopt na een aanrijding? Wij hebben met verschillende partijen te maken maar we willen natuurlijk zo snel mogelijk, het liefst samen met het baasje, naar de  dierenarts. En als we dan onderweg zijn en de eigenaar rijdt mee, dan moeten we naast het behandelen van het dier, ook omgaan met de emoties van de eigenaar.
En de vragen beantwoorden. Haalt hij het? Wat heeft mijn dier? Kun je niet meer doen? Hoe erg is het? Met onze antwoorden moeten we een beetje oppassen want a: we zijn geen dierenartsen, b: we kunnen maar beperkt een behandeling geven en c: we willen geen valse hoop geven. Toch moet je er, terwijl je chauffeur zo snel mogelijk door Amsterdam slingert en tijdens je zorg voor het gewonde dier, met de baasjes over praten, ze geruststellen en steun bieden.

DE OMSTANDERS
Dieren kunnen zichzelf enorm in de nesten werken. Zwanen op de trambaan (of de A10), verkeers-gevaarlijke loslopende honden, meeuwen op onmogelijke plekken, de kat die een huis is ingevlucht of die verdwaalde vos in de stad; wij mogen ze (proberen te) vangen. Maar dit alles alleen na contact met mensen (de bellers), die vaak nog ter plekke zijn als we arriveren en graag willen zien hoe wij het dier in nood gaan helpen. In sommige gevallen kunnen en willen ze ook meehelpen. Ook willen ze meestal weten hoe het beestje er aan toe is, waar we het naartoe brengen wat er daarna mee gaat gebeuren. Voor ons betekent het dat we de nodige uitleg mogen geven; en dat vinden we belangrijk, want zonder mensen die ons bellen kunnen wij niet uitrijden om dieren te helpen.
Dus ja, wij zijn er voor de dieren. Maar jeetje, wat zijn we er ook voor de mensen.

Mens en dier in Amsterdam, we zijn me een stelletje!