Ik heb het vaak genoeg gehoord in mijn inmiddels 5 jaar als vrijwilliger bij Dierenambulance Amsterdam: hondeneigenaren die me vertellen dat hun hond “zoiets nooit eerder heeft gedaan“, “anders altijd luistert“, “ineens weg was“.

Zo ook zondag 23 november 2014: ik was die ochtend opgestaan met weinig hooggespannen verwachtingen, want er gold immers een vervoersverbod voor vogels vanwege de recente uitbraken van vogelgriep elders in het land. En aangezien de bulk van onze ritten bestaat uit het vervoeren van allerhande vogels naar opvang of dierenarts, zou er naar mijn idee waarschijnlijk niet veel te doen zijn.

Niets was minder waar, want er zat al een hondje op ons te wachten bij politiebureau Meer & Vaart. Een lieverd die iemand had vastgebonden aan het hek van een kinderboerderij in de buurt; dit dan wel weer met brokjes onder handbereik. Het verhaal achter dit dier, we zullen het nooit weten. We brachten hem naar het asiel, en kregen daarna te horen dat we weer retour konden komen.

Op het moment dat we net even zwaaiden naar onze collega’s op de andere ambulance ( zij brachten ook een hond naar het asiel ) kregen we de bewuste rit door: aangereden hond op de Weesperstraat. Natuurlijk is dat een spoedrit, en mijn collega-chauffeur gaf dan ook meteen flink gas. Gelukkig was dat niet zo’n probleem, het was immers zondagochtend, een geluk bij een ongeluk. Op weg naar de Weesperstraat werd steeds duidelijker dat de hond er zeer ernstig aan toe was: de politie, ook aanwezig bij het ongeval, had nogmaals met onze meldkamer gebeld om te vragen of we inmiddels al in de buurt waren. We deden er nog een schepje bovenop en zagen al snel een politieauto op de stoep geparkeerd staan. Ik sprong uit de ambulance en zag meteen waarom de agenten ons zo tot spoed hadden gemaand; het hondje had een zéér ernstige dubbele oog-luxatie (dit is wanneer de oogbol uit de oogkas stulpt). Ik was een fractie van een seconde flink van mijn stuk; we zien oog-luxaties vaak bij aangereden honden en katten, maar zo ernstig als bij dit (nog levende!) hondje had ik het nog nooit gezien. En ook ik ben maar een mens….

Maar ik kon op dat moment echter even niks met mijn van mijn stuk zijn; ik moest handelen, hulp bieden! Oog-luxatie…..!? Nat houden! Een oogverbandje wellicht! De eigenares droeg inmiddels haar hondje naar de ambulance en daar stond mijn collega startklaar met onze EHBO-koffer. Ik had me inmiddels ook weer herpakt en maakte een paar steriele gaasjes goed nat om die heel voorzichtig tegen de oogbollen houden. Ik bleef bij de eigenares en het hondje achterin de ambulance en mijn collega gaf de stand van zaken door aan onze meldkamer. Jammer genoeg lukte het niet een escorte los te peuteren bij de, duidelijk aangedane, agenten; zij kregen geen toestemming om ons te begeleiden. Goed, dan gaan we er zelf voor zorgen onze patiënt zo snel mogelijk veilig bij het MCvD (Medisch Centrum voor Dieren) te krijgen!

Zo gezegd, zo gedaan: mijn collega zette er flink de vaart in, hier en daar een snelheidslimiet aan haar laars lappend (we hadden dat escorte dus eigenlijk helemaal niet nodig…..). Ik bleef de oogbollen zo goed en voorzichtig mogelijk vochtig houden en gaf het hondje wat zuurstof, ondertussen met de eigenares en tegen het hondje pratend. En toen zei ze het; we lopen dit stukje al 10 jaar en hij schoot ineens de weg op. Zonder aanwijsbare reden…. Hoe vreselijk moet je je op dat moment niet voelen, als baasje van zo’n afschuwelijk gewond hondje: had ik ‘em maar áángelijnd gehouden, had ik maar beter opgelet!! Maar hij doet zoiets nóóit!! Hij moet toch ook een kéértje los kunnen!? Je denkt je dier door en door te kennen, zijn gedrag te kunnen duiden, te voorspellen misschien wel, maar toch, het blijven dieren, het zijn geen rationele wezens zoals wij mensen. Ze worden gestuurd door hun instincten en kunnen potentieel gevaar als langsrijdende auto’s niet als zodanig inschatten. En kunnen daarom te allen tijde, wanneer ze wat interessants zien of ruiken of om wat voor reden dan ook, de verkeerde kant op schieten. Met alle gevolgen van dien.

En hoe verschrikkelijk de consequenties ook zijn, als eigenaar van een loslopende hond heb jij bij een ongeval of incident geen poot om op te staan; het is in Nederland verplicht je hond aangelijnd te houden in de openbare ruimte, tenzij in een gebied anders is aangegeven. Wellicht ben je niet schuldig aan, je bent wel verantwoordelijk voor het ongeval of incident en dat is niet iets waar je op zit te wachten, wanneer je je geliefde huisgenoot zo ziet lijden als dit hondje. Dus alsjeblieft, lét op je hond, hou hem inderdaad het liefst aangelijnd. En kies je er toch voor om hem los te laten op een ogenschijnlijk veilige plek, blijf dan alert. Altijd.

Met het hondje van deze zondag is het niet meer goed gekomen: in overleg met de eigenaren is besloten hem in te laten slapen, hoorde ik later van het MCvD. Ik weet niet of zijn baasjes dit lezen, maar ik wens ze vanaf hier heel veel sterkte toe met het verwerken van dit verlies.