Het was een gewone donderdag toen we een melding kregen over een overleden dier, vermoedelijk een hond, in het water.

Dit soort ritten zijn bij ons niet echt favoriet, zullen we maar zeggen. Meestal ligt het dier er al minimaal een paar dagen in en bij het eruit halen komt een enorme stank vrij. Natuurlijk vind onze neus en onze maag dit niet echt prettig.

Toch doen we ons best om het dier zo goed mogelijk te beschrijven, zeker als het om een huisdier gaat. Dat is vaak een flinke uitdaging, zeker als het dier al een tijd in het water heeft gelegen. Uiteraard halen we onze chipreader eroverheen in de hoop dat het dier gechipt is.

Maar bij de hond zonder naam, konden we er niet zo heel veel van maken. Het was een hond, vermoedelijk bruin van kleur. Helaas had het dier geen chip en droeg ook geen halsband.

We zijn goed gaan zoeken tussen de al wat langer “vermiste” honden. Er was echter geen hond die aan de beschrijving voldeed.
Toen kwam ik op het idee dat het eventueel een hond kon zijn, die al enige tijd vermist was. Die hond was eigenlijk kleiner dan de hond die we op hebben gehaald, maar toch heb ik contact gezocht met de Stichting Animal Care Projects.
Zij wilden graag komen kijken of het wellicht een “bekende” vermiste hond was.
Ik waarschuwde ze vooraf dat het geen pretje zou zijn, maar ze besloten af te reizen naar ons pand in Amsterdam. het was even slikken voor ze, maar ze sloegen zich er dapper doorheen. Gelukkig was het niet de hond die we dachten dat het eventueel zou zijn. En na nog een kopje koffie vertrokken ze weer. ik besloot ook nog 2 andere Dierenambulances te bellen, maar ook zij hadden geen “lange” vermissingen. Dus eigenlijk zaten we met een verdronken hond, die niemand als vermist had opgegeven.

Ook al weten we dat we hier niet te lang bij stil moeten blijven staan, toch blijft dit soort situaties even in onze gedachten. Hoe kan het, dat een naamloze hond in het water terecht komt en niemand die hem opgeeft als vermist. Dat is heel treurig. Hielden ze soms niet van hem, heeft een mens hem of haar soms zelf in het water gegooid? We zullen er nooit achter komen. De volgende dag werd ik gebeld door Brigitte, een van de  medewerkers van de Stichting Animal Care Projects. Ze kon het hondje maar niet vergeten en dat het diertje geen waardig afscheid kreeg. Ze besloot om hem een waardig afscheid te geven en hem of haar te laten cremeren. Dat is ontzettend ontroerend en de tranen stonden meteen in mijn ogen. Ik vroeg haar of ze het diertje dan ook een naam wilde geven en zij besloot direct om het Melek te noemen, wat “Engel” in het Turks betekend. Dat kostte natuurlijk nog meer tranen.
Wat mooi en ontroerend.

Inmiddels is Melek gecremeerd en Brigitte zal de as ergens uit gaan strooien.
Wij weten zeker dat Melek dit heel fijn vindt en een extra sterretje aan de hemel zal laten stralen, speciaal voor Brigitte.

Sandra

Kaartje van het crematorium

IMG-20160322-WA0002