Hij was zo leuk als puppy. Een eigen willetje, hij deed en probeerde alles. Dat vond het hele gezin wel grappig, zelfs als pup Nemo dochter Jaela een hapje gaf als ze hem aan zijn oor trok. Ach, het is nog maar een pup.

Maar kleine pupjes groeien snel en worden groot. Nemo had nog steeds zijn eigen willetje en werd steeds brutaler. Ondanks dat iedereen van hem hield had hij toch al 2x flink gebeten als hem iets niet zinde. En nu was het zelfs zo erg dat Jaela naar het ziekenhuis moest. Ze had hem willen corrigeren toen Nemo iets stouts deed en daarna had Nemo gebeten, heel erg hard dit keer.

Dit kon zo niet langer, want Nemo beet ook nog eens de moeder van Jaela, toen ze haar dochter wilde helpen. Nemo leek buiten zinnen.

De eigenaars hielden wel erg veel van hem en besloten Nemo naar een opvoedinstituut te sturen. Door omstandigheden konden de eigenaars niet mee en vroegen de Dierenambulance om hulp. Maar Nemo was nu zelfs onbetrouwbaar, onhandelbaar en loeisterk. Een muilkorf zou niet volstaan en Nemo werd compleet gestoord als je hem aan probeerde te lijnen. Een dierenarts bood uitkomst. Hij zou Nemo verdoven en zo zou hij rustig slapend naar zijn bestemming gaan. We waren erbij toen de dierenarts hem een pijltje in zijn flank blies. Althans, erbij… achter het raam keken we toe.

Toen Nemo eenmaal sliep, legde de eigenaar hem op onze brancard en dekte hem liefdevol toe met een deken. In de auto begon hij te snurken. Dat leek een goed teken. We waren nog geen 10 minuten op weg toen mijn collega die steeds door de opening Nemo in de gaten hield, zei: “oh jee, er gaat iets niet goed, hij begint te schokken”. Ik kon natuurlijk niet kijken, en ook niet meteen stoppen, want ik reed net op de A1. Ze filmde hem even met haar telefoon. Ze liet me het filmpje zien en ik wist meteen: Nemo wordt wakker! OMG, hoe kan DAT nou? “Bel de dierenarts” maande ik haar. Ook de dierenarts stond versteld. Hij raadde ons aan om zo snel mogelijk een praktijk te bezoeken om hem bij te laten spuiten. Eigenlijk zou hij echt een uur minimaal moeten slapen van deze dosering.

Via onze meldkamer hoorden we dat we bij een dierenarts in Almere terecht konden. Nemo zat inmiddels overeind en keek groggy in de rondte. 5 Minuten later lootste de TomTom ons de straat in. We werden opgewacht door de dierenarts die 3 spuitjes klaar maakte, waarvan de laatste spuit ook nog Valium bevatte. Voor ik de deur opende, keek ik vanaf de bestuurderstoel door het luik. Nemo liep rond! Welliswaar als een dronkenman, maar hij liep! We besloten een deken over hem te werpen zodat hij gedesorienteerd zou zijn. De dierenarts gaf hem onmiddellijk de spuiten in zijn bil, voordat hij besefte wat er gebeurde, had ze snel en vakkundig alle drie de spuiten in hem gejast. Daarna sprong ze de auto uit. Ik ging naar binnen en haalde de deken weg. Nemo kwispelde. Ik had op slag medelijden met hem. “Ik ga je even toedekken Nemo, so be nice ok?” Nemo kwispelde en ik dekte hem toe met een lekkere grote, warme deken. 2 Minuten later snurkte Nemo als een os en kwamen we zonder brokken bij het centrum aan. Daar stond een dierenarts klaar om Nemo te checken en zei: “Oh hij knippert alweer met zijn ogen, ik geef hem nog een kwartiertje, en dan is hij weer wakker.” Een olifant zou nog langer slapen.

We legden Nemo in zijn All Inclusive hotelkamer op een groot bed.

Doei Nemo, doe je best, wees een brave hond.”

En zo vertrokken we weer richting Amsterdam, Nemo achterlatend in goede handen.

Sandra

De namen zijn ivm de privacy gefingeerd en dat is ook de reden waarom er geen foto bij dit verhaal staat.