Mijn collega en ik werden door de centralist met spoed op pad gestuurd naar een poes die op een hek gespietst zou zitten. We wisten niet wat we precies konden verwachten, maar dit zijn geen fijne telefoontjes om te ontvangen. We gingen snel op weg en in de ambulance bespraken we wat we ter plaatse zouden gaan doen, zodat we gelijk konden handelen. De eigenaresse stond ons buiten al op te wachten en vanaf haar balkon konden we de poes zien hangen op het hek in de lager gelegen tuin. Voorheen zat er klimop om het hek heen, waarlangs de cyperse poes Saartje haar balkon kon bereiken. Maar de klimop was weggehaald…

Het was een heel naar gezicht en we konden helaas niet snel bij de kat komen, want de benedenburen waren niet thuis. Samen met de eigenaresse rende ik om het huizenblok heen naar de achterkant, waar we via een restaurant, over hekken, bosjes en een schutting de tuin konden bereiken. Mijn chauffeur reed de ambulancewagen naar het restaurant en volgde ons via alle hindernissen. We konden Saartje niet goed naderen, want ze reageerde (logisch!) angstig op ons en ging zich bewegen, wat meer problemen kon geven aan haar verwondingen. We wilden heel graag iets voor haar doen, maar we stonden machteloos. We konden niet dichter bij haar komen, maar sowieso mogen voorwerpen nooit zomaar verwijderd worden uit een dier, vanwege gevaar voor doodbloeden. Gereedschap om het hek door te knippen hadden we niet. Dus lieten we de centralist de brandweer te alarmeren, die met zes man sterk snel ter plaatse waren. De eigenaar van het restaurant wist niet wat hem overkwam…

Intussen hadden we voorzichtig een handdoek over Saartje gelegd om haar toch een beetje warm te houden. Het was rond het vriespunt, het sneeuwde en niemand wist precies hoe lang zij er al hing. De eigenaresse wikkelde zich ondertussen in een warmtedekentje, dat we later over Saartje heen konden leggen als de poes vervoerd zou worden. Omdat ze nog steeds erg angstig en gestrest reageerde, konden de brandweermannen het hek helaas niet losknippen. De centralist was ondertussen een dierenarts van Dierenkliniek Europaplein ter plaatse aan het regelen. Het is vrij ongebruikelijk dat een dierenarts ter plaatse komt, maar gelukkig was een dierenarts in de buurt bereid om Saartje te helpen. Uiteindelijk lukte het om haar met een stuk hek en al te bevrijden en op een letselplank, met het warmtedekentje over haar heen, samen met de brandweermannen over de schutting en hekken te tillen. Ze moest voorzichtig en plat vervoerd worden want het hek in haar mocht natuurlijk niet bewegen en op die manier nog meer schade aanrichten. Mijn collega en ik gingen snel naar de Dierenkliniek aan het Europaplein, waar de dierenarts al helemaal klaar stond om zo snel mogelijk met Saartje aan de slag te gaan. Wij verlieten de Dierenkliniek om vervolgens weer verder te gaan met een volgende oproep…

De volgende dag hoorden wij van de dierenarts dat Saartje de nacht helaas niet was doorgekomen, ondanks de goeie vooruitzichten… Na alles wat we gedaan hadden was dit natuurlijk een enorme domper en wij moeten dat even verwerken. Maar we weten dat we samen met de brandweer en de dierenarts alles hebben gedaan wat we konden….

Rust zacht, Saartje